સંબધના નામ

એમજ કારણવિના કોઇને કંઇ મળાતુ નથી,

સગપણ સંબધના નામ વગર રખાતુ નથી,

જો સમજવા છે સમજી લો સમય દરમીયાન,

સંકોચમાં વેડફેલી પળોને પાછુ લવાતુ નથી,

બોલ્યા કર્યુ સમજણ વીના,તો પણ કહેવુ હતુ,

નામ આપો અમને નામ પાડતા આવડતુ નથી,

હજી પણ સાંભળવા ‘ના’ ‘હા’ ની જુઓ છો રાહ,

એમ તો વણ બોલ્યે કોઇને કશુ સમજાતુ નથી,

હોઠોને બીડી ચુપચાપ છો વિચારોમાં તલ્લીન,

યાદોની હરોળે ચડ્યા બાદ ઝલ્દી હટાતુ નથી,

મગજથી કામ ના લેતા, લઇ લો કામ હ્રદયથી,

હ્રદયથી કરેલુ નામકરણ ક્યારેય ભુસાતુ નથી...

શું છે?

કોઇને કામ ન આવે એ જીંદગી શું છે?
ભેગા ન થાય બેહાથ એ બંદગી શું છે?

વાતો દલીલો કરી વાત બનતી નથી,
વજન વાતમા જ ન હોય એ વાત શું છે?

ઉંચા આલિશાન મહેલોમા રહે જે લોકો,
તે શું સમજે ગરીબોની એ ગરીબી શું છે?

ખુલા શરીર ખાલી પેટને મજબુર છે જે,
વિચારજો ખરા તેની એ જીન્દગી શું છે?

મોજ માટે મિત્રો હશે હજારો-લાખો પણ,
સમયે જ કામ ન આવે એ મિત્રતા શું છે?

શાંતી ને જે જગ્યાએ મળ્યુ સ્થાન ન હોય,
તે ઘર તો નથી જ ‘ સમીર’ એ શહેર શું છે?

એકજ શબ્દમાં

આખી કથાનો સાર એકજ શબ્દમાં
પામી શકો તો પાર, એકજ શબ્દમાં

મુઠ્ઠી ઉઘાડો એટલી બસ વાર છે
બાકી બધું તૈયાર, એકજ શબ્દમાં

આખા મલકનું મૌન લઈને જોખજો
એથી ય બમણો ભાર એકજ શબ્દમાં

છે આ તરફ જો જિંદગી, ત્યાં મોત છે
પણ બેયનોં આધાર એકજ શબ્દમાં

આ શ્વાસ તો હોવાપણાની છે અરજ
સ્વીકાર-અસ્વીકાર એકજ શબ્દમાં

છે શબ્દ તો સાતેય દરિયાથી ગહન
ઉંડાણ અપરંપાર એકજ શબ્દમાં !!!

કર્મોનો બોજ ઉપાડવો પડશે

નહી રહે કોઇ સંગાથ,કે ન કંઇ પણ જશે સાથે,

ખાલી હાથે આવેલો અને ખાલી જ રહશે સાથે,

જે પીંજરાનો રાખી મોહ,જીવન બગાડ્યુ આખુ,

તેમાં વસેલુ પક્ષી,વીન કહ્યે,સમયે,ઉડશે સાથે,

મારા-તારાના બંધારણ,ઘડી કાઢયા આપમેળે,

તુજ ગયા બાદ,બનેલા કાયદા પણ ભમશે સાથે,

નહતા બેસતા બે ઘડી,તે પણ બેસશે આજ પાસે,

પીંજરાનો ખાલીપો જોઇ આંખોને નમ કરશે સાથે,

બાંધે છે શાને કાજે રોજ નીત નવા સંચીત કરમો,

આ જન્મે કરેલા કર્મોનો બોજ ઉપાડવો પડશે સાથે...

ક્યાં જશું ??

શબ્દનો સંગાથ છોડી ક્યાં જશું

અર્થ સાથે મૌન જોડી ક્યાં જશું

માત્ર લૂલા સ્વાર્થખાતર હર વખત

સત્યને તોડી-મરોડી ક્યાં જશું !

શૂન્ય વત્તા શૂન્યના સામ્રાજ્યમાં

શૂન્યનું પ્રાધાન્ય તોડી ક્યાં જશું !

કરગરે અસ્તિત્વખાતર લાગણી

એ હદે, એને વખોડી ક્યાં જશું

ક્યાં રહ્યો છે કોઇ સથવારો સમીરનો

લઇ દશા આવી કફોડી ક્યાં જશું !!!!

મોત મારું કેવું હશે??

ઘણાં વખતથી મળ્યું નથી,
મૌત મારુ કેવું હશે…

ઘડીક નીરાંતે સુતુ હશે,
કે જીવતર મારુ લેવું હશે…
અંધારા મા છુપું હશે,
કે છડેચોક આવતું હશે…

કરતું કોઇનું કતલ હશે,
કે શ્વાસ મારા ગણતું હશે…

વિસ્તાર શબ્દનો

પામી શકો તો પામો આકાર શબ્દનો.
અવકાશથી વધુ છે વિસ્તાર શબ્દનો.

તરી શકું સમંદર એ શક્ય તો નહોતું.
મળ્યો મને પળેપળ આધાર શબ્દનો.

પળવારમાં એ રણમાં ઝરણ કરી શકે.
પ્રકાશથીય તેજ છે તોખાર શબ્દનો.

બોલી ઊઠી શકે છે આ શૂન્યતા હવે.
કરે છે કોઇ રણઝણ આ તાર શબ્દનો.

ધરીને ભેખ રોજે કરતો રહું સ્મરણ.
મળી જશે કદીતો સ્વીકાર શબ્દનો....

ક્ષમાપના ~ Forgiveness

This year many are celebrating Samvatsari on separate date & mine is due on 19.09.2012 but as this holy festival is round the corner, thoughts are just pouring in which I am just trying to jolt it down.

As humans we tend to have some or the other feel of grievances, hatred, enmity, jealousy etc towards others. Slowly & gradually this ill feelings give rise to feelings of revenge which ultimately is a destructive process & infact leads to nothing but imbalance of relations, mental strains, growth of hatred etc.

Hence we have been shown the path to FORGIVE so that we forgive others & ask for forgiveness from those people whom we have done wrong. Infact why asking forgiveness to just human's but to all living beings, each & every Jeev & thats why Shashtrakar's say:

SAVVASS  JIVRASHISS BHAVO DHAMNIHIAA NIA CHITTO
SAVVAM KHAMAVAITA KHAMEMI SAVVASS AHYAMPI

which means that we should truly ask forgiveness from all soul's with folded hands bowed head & getting "Dharm Bhaav" in our heart so that not a single soul is left. We all commit mistakes but very few ask for forgiveness but it is also clearly said "TO ERR IS HUMAN, BUT TO FORGIVE IS DIVINE".

But we should understand that just saying MICHCHHAMI DUKKADAM doesnt lead us anywhere if we dont wish to take this "dravya kshama" to the class of "bhaav kshama". Really I too do feel that asking for forgiveness can be done but really forgiving someone needs courage.

Infact it wont be wrong to say that FORGIVENESS (ક્ષમા) is sister of COMPASSION (કરુણા) & daughter of NON-VIOLENCE (અહિંસા) & thats why one who forgives is said to be courageous & a real hero by saying:

KSHAMA VIRASYA BHUSANAM,

KSHAMA TEJASVINAM GUN,

KSHAMA RUPAM TAPASVINAM

I would like to quote SHRUTKEVALI SHRI BHADRA BAHU's sayings:

JO UVASAMEI TASS ATTHI AARAHNA

JO NA UVASAMEI TASS NATTHI AARAHNA

TAMHA APPANA CHHEV UVVASMIYAVYAM

It means that without asking & giving forgiveness, no religious or spiritual studies/conducts etc can be said to be complete. One who wants to build the temple of Worship, shall have to bring Forgiveness in Foundation itself. One who gives & takes forgiveness doesnt fall anywhere but rises in conduct.

BUT IS ASKING FORGIVENESS COMPLETES THE TASK??

NO. While saying Michchhami Dukkadam, we all say "KHAMEMI SAVVE JIVA, SAVVE JIVA KHAMANTU ME, MITTI ME SAVVA BHUVESU, VERAM MAJJHAM NA KENAI" which means & adds that AFTER SEEKING & GRANTING FORGIVENESS, WE SHOULD BE FRIENDLY TOWARDS THEM TOO.

Hope the above brings a light to not just forgive & get forgiven but ALSO TO BUILD A HEALTHY BOND OF FRIENDSHIP leading to love peace & harmony.

MICHCHHAMI DUKKADAM if anyone is hurt cause of above & if anything is said against Jin Vaani & Jin Aagya.

-Samir Doshi

જિવવા માટે પણ સમય નથી..

દરેક ખુશી છે અહિ લોકો પાસે
પણ હસવા માટે સમય નથી...
દિવસ-રાત દોડતી દુનિયા મા
જિંદગી માટે પણ સમય નથી...

મા ના હાલરડાં નો અહેસાસ છે
પણ મા ની મમતા માટે સમય નથી...
બધા સંબંધો તો મરી ગયા જાણે
પણ તેમને દફનાવવાનો સમય નથી...

બધા નામ મોબઈલ મા છે પણ
મિત્રતા માટે સમય નથી...
પારકા ઓ ની શું વાત કરવી
પોતાના માટે પણ સમય નથી...

આંખો મા છે ઊંઘ ઘણીયે
પણ સુવા મટે સમય નથી...
દિલ છે ગમો થી ભરેલું
પણ રોવા માટે સમય નથી...

પૈસા ની દોડ મા એવા દોડ્યા
કે થાકવા નો પણ સમય નથી...
પારકા અહેસાનો ની શુ કદર કરીએ
જ્યાં પોતાના સપના ની જ કદર નથી...

તુ જ કહે મને એ
શુ થશે આ જિંદગી નુ...
દરેક પળે મરવા વાળા ને
જિવવા માટે પણ સમય નથી..!!

મોસમ..

મન ભરીને મોસમ ખીલી આવી છે રેણુ રમવા,
એકબીજામાં ભળવા.

ભર ચોમાસે વરસે મારો તારા ઉપર પ્રેમ,
તું ભીંજાણી વર્ષાથી યે હું ભીંજાણો કે કેમ ?
ભીના ભીના રસ્તા ઉપર ચાલો આપણ ફરવા,
એકબીજામાં ભળવા.

અંગે ઉમંગનો દરિયો ઊછળે મોજાં એનાં મલકતાં,
સ્પર્શેલી આ લાગણીઓનાં રુવે રુવાં ફરફરતાં.
અંબરથી વરસેલી ધારા આવી અવનિને મળવા.
એકબીજામાં ભળવા...

મનથી મળી ગયું છે મારું મન…

નથી મનાવી શકતો હું મનને મારા,
ઘણું જ ચંચળ છે મારું મન.
ડૂબેલુ રહે છે બસ વિચારોમાં,
ખોવાઇ જાય છે સપનામાં મારું મન.

સ્થીર નથી થતું કદી પણ એ,
સદા ભાગતું રહે છે મારું મન.
ઘડીમાં હા અને ઘડીમાં ના,
અચાનક બદલાઈ જાય છે મારું મન.

ક્યારેક ભાંગી પડે છે વિષાદમાં,
ક્યારેક હસે છે ખુશીથી મારું મન.
ક્યારેક બની જાય છે ઘણું કઠોર,
ક્યારેક બને છે કોમળ મારું મન.

પ્રેમના તાંતણે, સ્નેહના સથવારે,
મનથી મળી ગયું છે મારું મન…

માત્ર સંવેદના..

કાં લાગણી, કે વિરહ,કાં હોય છે વેદના,
મે તો ગઝલમાં મુકી છે. માત્ર સંવેદના.

થાતો નથી તે થકી ના હક ૫સ્તારવો મને,
જો કે હતાં તે સબંઘ ઉડી ગયેલ છેદના.

છોડી જરા જો, તું માયા આ દર્પણની ૫છી,
જાણી જશે ચેહરા છે કેટલા ભેદના.

આજે અહી આવ કાં પુછવા ખબર મુજ તણી,
તારી કને હોય છે કારણ ઘણા ખેદના.

છોડી શકો ના તમે રજડતી બઘે,
દિલને દુ:ખાવે ભલેને દિલ તણી વેદના.

આપણામાંનો માણસ હતો

જુઠી શાન ને મોભા ખાતર,
રીવાજોના બંધન ખાતર,
સમાજના દબાવ ખાતર,
મન માની એ કરાવી ગયો.

     કોણ કહે… એ પરાયો હતો ,      આપણામાંનો માણસ હતો.

નારી વિકાસની વાતો કરતો,
સ્ત્રી ને ઘરની લક્ષ્મી ગણતો,
ટાણે પ્રસંગે સનમાન કરતો,
કુખે ખંજર ભોંકાવી ગયો.

      કોણ કહે …એ પરાયો હતો ,      આપણામાંનો માણસ હતો.

વોટ લેવા તરકીબો રચી ને,
સેવક તણું મહોરું પહેરી ને,
વિકાસ કેરા વાયદા કરી ને,
દેશની દોલત લૂંટાવી ગયો.

      કોણ કહે… એ પરાયો હતો ,      આપણામાંનો માણસ હતો.

મજહબી મુદ્દો આગળ ધરી,
ધરમને નામે જેહાદ કરી,
માણસ,માણસનો બની વેરી,
આંતકવાદ ફેલાવી ગયો.

      કોણ કહે… એ પરાયો હતો ,      આપણામાંનો માણસ હતો.

સજ્જનતાનો ડહોળ કરીને,
કુટુંબ સંગાથે સુમેળ કરીને,
કુમળી વયનું નિકંદન કરીને,
માસુમિયત મુરઝાવી ગયો.

      કોણ કહે… એ પરાયો હતો ,      આપણામાંનો માણસ હતો.

અંધશ્રધ્ધાનો લાભ ઉઠાવી,
ઈશ્વર ને પણ ખોટો ઠરાવી,
પોતાને એ સર્વોચ્ચ મનાવી,
અઢળક નાણા પડાવી ગયો.

      કોણ કહે… એ પરાયો હતો ,      આપણામાંનો માણસ હતો.

આ વરસાદ કેમ નથી ગાતો ???

વરસ તારે વરસવું હોય તો

તરસી છે આ ધરતી,

તું આવે તો આવી જશે

નદીયુંમાં પછી ભરતી.

ભડકે બાળી નાખ્યા છે અમને

એવી પડે છે ગરમી,

આવે તો તું હવાને લાવજે

એવું કહે છે મરમી.

પ્હાડ તો વાદળને પૂજે

આવો હવે અમ મળવા,

વિયોગ હવે સહી ન શકીએ

આવોને દિલમાં ભળવા.

વૃક્ષો જાણે તરસ્યાં ઊભાં

વાતો નથી કંઈ કરતાં,

ખૂલ્લા ગગનને જોઈ જોઈને

અગનજ્વાળાએ બળતાં.

પંખી બિચારાં માળામાં પુરાઈ

કરે છે છાની વાતો,

આપણે તો કલબલાટ કરીયે

આ વરસાદ કેમ નથી ગાતો ???

મિત્ર ! તું ભગવાનથી પણ ખાસ છે....

શ્વાસ કરતાં પણ વધુ વિશ્વાસ છે,

મિત્ર ! તું ભગવાનથી પણ ખાસ છે.

ઘા સમય જે રૂઝવી શક્તો નથી,
તું એ રૂઝવે છે, મને અહેસાસ છે.

કેવા ઝઘડા આપણે કરતા હતા,
યાદ કરવામાંય શો ઉલ્લાસ છે !

બાળપણની મામૂલી ઘટનાઓ, દોસ્ત !
આપણા જીવનનો સાચો ક્યાસ છે.

વીતી, વીતે , વીતશે તારા વગર
એ પળો જીવન નથી, ઉપહાસ છે.

હાસ્ય ભેગાં થઈ કરે છે જાગરણ,
તકલીફોના કાયમી ઉપવાસ છે.

એ ખભો નહિ હોય તો નહિ ચાલશે,
એ ખભો ક્યાં છે ? એ મારો શ્વાસ છે.

હવે એવો વરસાદ પણ ક્યાં પડે છે ?

તને ભીંજવીને કરે તરબતર જે હવે એવો વરસાદ પણ ક્યાં પડે છે ?
પડે તો ગજાથી વધુ માતબર જે હવે એવો વરસાદ પણ ક્યાં પડે છે ?

સમયસારણીથી ઉનાળો પ્રજાળે, સ્મરણ રાત-દિ મન ચહે ત્યારે બાળે,
બધું ઠારી દઈને કરે બેઅસર જે હવે એવો વરસાદ પણ ક્યાં પડે છે ?

મને સૂર્ય બાળે ને વાદળ બનાવે, પવન તારી શેરી સુધી લાવી ઠારે,
ટીપુ થઈ પલાળે તને, તારું ઘર જે હવે એવો વરસાદ પણ ક્યાં પડે છે ?

કશુંક ક્યાંક કાયમ રહી જાય કોરું, ખૂણાખાંચરાઓ ચહે એક ફોરું,
પરંતુ કણેકણની રાખે ખબર જે હવે એવો વરસાદ પણ ક્યાં પડે છે ?

સદાથી, કદીથી, અટલથી, યદિથી, મને ભીંજવે જે ક્ષણોથી, સદીથી,
વળોટી રહે કાળની સૌ સફર જે હવે એવો વરસાદ પણ ક્યાં પડે છે ?

હવે એ પડે છે તો છત્રી બનીને યા ટોપી કે જેકેટ, ગમશુઝ બનીને,
પડે તો બધા આવરણની વગર જે હવે એવો વરસાદ પણ ક્યાં પડે છે ??

                                 સૂરજ ઢળતાં જ બદલાઈ જશે વાતાવરણ તુર્ત જ,
                                     જશે જ્યાં તું, વિકટ થઈ પડશે મારે શ્વાસ પણ તુર્ત જ;
                                         ભલે તું જાય છે પણ યાદ પરનો હક તો રહેવા દે,
                                            ‘સ્મરણ’ના ‘સ’ વિના તો થઈ જશે મારું ‘મરણ’ તુર્ત જ...

સમય નથી

આપણી વચ્ચે શું કોઈ વાત છે?

કાવ્ય ક્યાં છે ? આ તો મેં કરેલી જાત સાથે વાત છે:
*
આજનો અંધાર જો, રળિયાત છે !
આપણી વચ્ચે શું કોઈ વાત છે?

ક્યાં ગયો લય, જે હતો હર શબ્દમાં?
દિલમાં મારા એ જ ઉલ્કાપાત છે.

એ ધધખતું રણ લઈને આવશે,
એ સ્મરણ છે, એ જ એની જાત છે.

એટલું સહેલું નથી, જીવન તો એક
યુદ્ધ છે, ને એના કોઠા સાત છે.

કેમ તું ચર્ચાય છે, હોવાપણું?
તું નથી ને તોયે તું સાક્ષાત છે.

ક્યાં લગી એ પાળશે નિઃસ્તબ્ધતા ?
સમીરની તાસીર ઝંઝાવાત છે.

હવે રસ્તો બદલ ઓ દિલ, કે એનું ઘર નહીં મળશે

હવે રસ્તો બદલ ઓ દિલ, કે એનું ઘર નહીં મળશે;
અને મળશે તો પહેલાના સમો આદર નહીં મળશે.

નહિ મળશે કોઈ પ્રેમાળ મારા જેટલો તમને,
મને કોઈ તમારા જેટલાં સુંદર નહીં મળશે.

ચૂંટી લીધા છે એણે એટલે તો ખાસ ભક્તોને;
એ સૌનો છે ભલે, પણ સૌને કઈ ઈશ્વર નહીં મળશે.

હજારો એમ તો ઠોકર રૂપે મળવાના રસ્તામાં,
જો ઘર ચણવું હશે તો એક પણ પથ્થર નહીં મળે.

જીવનની અગવડો મૃત્યુ પછી પણ એ જ છે,
સદા માટે સુવાનું છે છતાં બિસ્તર નહીં મળશે.