My Views ~ 2 at SMP

My Views on DISCUSSION 2: Discussion was that is it right to hold buffet system swami vatsalya cause of space crunch & large number of people to cater?? -Samir Doshi

I am completely against buffet system. If you call your son-in-law for lunch then you offer him food seating or standing? ofcourse seating. Whether you want your guests to have food themselves or you yourself shall go to them & asking them to have more? If you do these all for your relatives & guests... Serving a sadharmik is much more greater compared to all but you then think on numbers & space. Now restricting my comments to 1. Large Number of People Problem 2. Space Crunch & 3. Overall View:

1. Large Number of People: Who has said for doing swami vatsalya of large number? sadharmik bhakti of even 1 person but with complete BAHUMAN-AADAR-PREM is enough. Instead in buffet system is an insult to Sadharmik. Whenever we are doing Swami Vatsalya we should make them sit, do bahuman & then serve.

I have never heard that there is short number of Volunteers in Jainism, Just say you want & you shall see large people helping you in serving whatever number of people are there. But serving through Caterers is again an Insult. Even when there is marriage in you house & caterers look after dont we go & force some important people to have more. So we should keep our Jain Brothers for volunteering so that they take proper care of servings while in Swami Vatsalya.

TODAY IF PEOPLE MOVE & EAT or EAT STANDING, LEAVE RELIGION APART, DOCTORS EVEN DONT ADVISE THAT AS ITS NOT HEALTHY WAY OF EATING.

2. SPACE CRUNCH: I learnt from my mom that if we have a big heart than we can surely accomodate everything. Dont tell me that a person spending for Swami Vatsalya of say appx 2000 people cant spend somewhat more for a bigger space? OR cant we organise time slots so that all sit & eat?  Surely we can spend but then why find unnecessary faults instead we should be doing nothing against Prabhu Aagya. One of the Acharyashri used to say that we should be spending whatever required just to follow Jineshwar Aagya but never be doing anything against Jineshwar Aagya.

Spaces can be arranged or time slots can surely be done but we just want tweaks to make it fast but just think when you are spending so much why not to make it more proper by seating arrangements where people sit & have proper food. All studies shall say that people have proper & more food sitting than compared to standing.

3. Overall View: We jains are followers of sayings of Parmatma & so we can never have buffet swami vatsalya's. What's swami vatsalya when people have to go by themself to take the food?? YOU ARE DOING SWAMI VATSALYA NOT FEEDING BEGGARS. YOU REQUIRE SADHARMIK's... SADHARMIK's DONT NEED YOU as they could have well prepared their food as other days.

Knowledgeable people say that you might be following less religion, but whatever you follow do it correctly & in a correct manner. If you organising a Swami Vatsalya, follow its correct set of rules, make people sit, do their Bahuman by Prabhavna & then start Swami Vatsalya & volunteers go their to ask them for if they need anything more in food. 

WHATEVER WE DO SHOULD BE AS PER SAYINGS OF GOD & NOT AS PER OUR FACILITIES OR COMFORTS & BUFFET SWAMI VATSALYA IS CLEARLY A NO. FEED LESS BUT FEED PROPER WAY THATS WHAT ITS PREACHED.

If anyone hurt or something written against Jin aagya then Michchhami Dukkadam.

Samir Doshi

My Views ~ 1 at SMP

My Views on DISCUSSION 1 which was Nowadays many people feel that more temples should not be made & funds of that should be diverted to other good cause. WHAT YOU ALL THINK?? -Samir Doshi

First & foremost of all, I am a layman in Jainism & telling you my thoughts without reference to any books or technical knowledge. I do appreciate thoughts of all that we should be spending for Jivdaya, Resurrection & preservation of old temples, education, sadharmik seva etc but I dont understand why some people think that WE SHOULD STOP MAKING TEMPLES & DIVERT THAT FUNDS... why dont they think that WE SHOULD MAKE MORE TEMPLES & SHALL DO ALL ABOVE WITH MORE FUNDS. Believe me though we are a minority population, we are best in living standards & earners. Our religion teaches us to live simple, but we nowadays have entered into pomp show & spend unnecessarily in all things but when it comes to do good works then why we think of not making temples & using that fund only there?? Infact we should think that we shall spare some more money out for good deeds in addition to making temple. I am just narrating 2 examples which touched my life & thoughts & that have really happened in our Jain History:

EX1: Nrupsinh, son of King Kumarpal, was at his death bed in a very tender age with tears in his eyes. Acharya Hemchandrasurisverji Maharaj asked him why is he having tears when he is so brave & doing his Antim Aaradhna?? He replied that Guruvar my wishes didnt get fulfilled. My dad did lots of jivdaya, resurrection & made many temples all his life but all what he made is of stones. He said that I get pain that Our ultimate God & in temples of stone?? I had wished to make TEMPLES OF GOLD as I grow up & now that wish shall remain unfulfilled :(

Just think the thought process which we should have. King Kumarpal has done all Jivdaya, resurrection, chari palit sangh's temple's etc but then too his son wants to make TEMPLES of GOLD in addition to doing lot more good works than what my dad did.

THEN WHY CANT WE THINK OF HAVING MORE TEMPLES WITH GOOD WORKS TOO AND QUANTUM OF GOOD WORK WHAT SOME OF OUR PREDECESSORS DID IS SHOWN IN EX2 NOW

EX2: Vastupal & Tejpal had made 12 Chari Palit Sangh's in addition to all good works which i shall just try to mention but they never thought that they made many temples or resurrected many temples. Acharya Narchandrasurisverji had attained Kaldharm in that period but before that Acharyashri had told them that their time of death is near soon & do as much as good work as possible & so with thought of touching Palitana Kalyanak Bhumi they started their 13th CHARI PALIT SANGH but in between their health started detrimenting.

They didnt even knew what good works they did in their life & so they called their accountant to tell them about it so that they can do some more good work. In those period what they spent in good works is narrated below & is MORE THAN LACS X CRORES IF ITS NET PRESENT VALUE IS TAKEN OUT. Accountant said as follows:

- Spent 18,96,00,000 on Satrunjay Mahatirth, Palitana

- Spent 18,83,00,000 on Girnar Tirth

- Spent 12,53,00,000 on Abu Tirth

- Made 13013 New Temples

- Resurrected 23000 Temples

- Made 984 Posadhshala's

- Made 500 Vyakhyan Pitth's of Elephant teeths

- Made 500 Samavasrans carved of elephant teeth & costly things

- Spent 18,00,00,000 in Khambhat, Bharuch & Devpuri for help

- Spent 18,00,00,000 GOLD COINS in making SHASHTRA BOOKS from Gold Ink

- Spent in 21 occasions when Acharya Padvi was being given

- Every year 4 Swami Vatsalya's

- Unaccounted dravya in Gurupuja daily, 3 times Jin Puja & prabhavna in Pratikraman's.

As since King was follower of Lord Shiv, also had to spend in making following to get several sanctions for Jainism:

- Spent in making 2000 Shiv Temples

- Spent in making 700 Shiv Tapasvi Matth's

Also did following for entire HUMAN KIND:

- 700 Annsatra's

- 44 Big Dam's

- 84 Pasanbaddh Mahasarovar's

- 900 Wells & lacs of Water drinking units (Pani ni Parab)

- Daily Supatradan to 1500 Sadhu Sadhvi's

- Daily daan to more than thousand beggars & people in need

- Spent in making 64 Mosque's to maintain communal harmony

&

13 CHARI PALIT SANGH's to SATRUNJAY. Total spent 300,14,18,800.00 in those days & THEY FOUND THIS VERY VERY LESS.

SO MY OPINION IS ALWAYS TO HAVE TEMPLES & NEVER OPPOSE IT SIDE BY SIDE DOING JIVDAYA, RESURRECTION ETC AS THAT ALL IS ALSO THE NEED OF TIME BUT NEVER A "NO" TO BRING A NEW TEMPLE.

Thanks to all for their views & loved reading them all. You all can surely discuss my answer to & I shall be glad to reply all. Jinaagya Viruddh kai pan lakhya hoy & if anyone feel hurt than "Michchhami Dukkadam" 

-Samir Doshi

Yuvahriday Samrat ne Koti Koti Vandan

Pranaam!!

Its 1st ever video compiled by me & most close to my heart as its about GURUDEV, A video on life journey of Yuva Hriday Samrat (King of Hearts of Youth) Acharyadev Shrimad Vijay HEMRATNA Surisverji Maharajsaheb. Please DO WATCH IT IN FULL. When I mention this video, I cannot ever forget favour which Punyavant Bhagyashali Arpit Bhai did by selecting me to  help him in compiling this video & shall always remain indebted to him, a debt i can never repay.

PLEASE DO WATCH IT IN FULL & DO HOPE THAT YOU SHALL LOVE IT.

Prabhu Cahrne Samarpit ~ Bhaav Yatra to Lord's Palace at Satrunjay Mahatirth Palitana

I had been thinking of making this since long & request you all to PLEASE TAKE OUT JUST 20 MINUTES & You shall be climbing roads to HEAVEN, SATRUNJAY MAHATIRTH PALITANA, in those 20minutes with darshan of everything coming on way. If you are unable to go for 6 gau Jatra there, it shall serve as BHAAV YATRA to Dada's Darbar.

વર્ષાકાળને બાદ કરતાં જૈનોના સૌથી મહાન તીર્થ શત્રુંજયની યાત્રા આઠ માસ દરમ્યાન નિયમિત રીતે થતી જ રહે છે અને ઓછીવત્તી સંખ્યામાં શ્રદ્ધાળુઓનું આ તીર્થમાં આવાગમન થતું જ રહે છે. પણ વરસનાં કેટલાંક પર્વો એવાં છે, જેમાં શત્રુંજય તીર્થમાં હજારો લાખો યાત્રિકોનો મહેરામણ ઊમટી પડે છે.

ફાગણ સુદ તેરસ પણ આવું જ એક મહિમાવંત પર્વ છે. આ દિવસે દોઢ લાખથી વધુ યાત્રિકો ગિરિરાજની સ્પર્શના કરવા આવે છે. શત્રુંજય તીર્થ એ દેશ-વિદેશમાં વસતા જૈનોનું એક એવું શ્રદ્ધાતીર્થ છે, જેની તોલે અન્ય કોઈ જૈન તીર્થ આવી શકતું નથી.


દુનિયાના કોઈ પણ ખૂણે વસતા દરેક જૈનની એક ખ્વાહિશ હોય છે કે જીવનમાં એકવાર તો શત્રુંજય તીર્થની યાત્રા અવશ્ય કરવી. ફાગણ સુદ તેરસના દિવસે શત્રુંજયની છ ગાઉની વિશિષ્ટ પ્રદક્ષિણા કરવામાં આવે છે. આ યાત્રામાં અંદાજે પંદર-સોળ કિલોમિટરનો વિકટ પંથ પગે ચાલીને કાપવાનો હોય છે. છ ગાઉના ઊબડખાબડ અને આકરા ચઢાવ-ઉતારવાળા માર્ગો છતાં આબાલવૃદ્ધો આ પંથ હસતા મુખે કાપે છે. સેંકડો સાધુ-સાધ્વીજીઓ સહિત હજારો શ્રાવક-શ્રાવિકાઓ આ દિવસે છ ગાઉની યાત્રા કરીને સિદ્ધવડ નામના સ્થળે પહોંચે છે. સિદ્ધવડ એ છ ગાઉની યાત્રાની સમાપ્તિનું સ્થળ છે. છ ગાઉની યાત્રાનો આરંભ ‘જય તલાટી’થી કરવામાં આવે છે. અહીં ભાવિકો ચૈત્યવંદન કરીને વિધિવત યાત્રાનો આરંભ કરે છે. ‘જય તલાટી’ એ પાલિતાણા ગામ તરફની આગળ તરફની તલાટી છે અને સિદ્ધવડ એ આદિપુર ગામ તરફની પાછળ બાજુની તલાટી છે. આ સ્થળે એક વિશાળ વટવૃક્ષ છે. આ વટવૃક્ષ નીચે ભૂતકાળમાં લાખો આત્માઓ સિદ્ધપદ પામ્યા હોવાથી એને સિદ્ધવડ કહે છે.

છ ગાઉની યાત્રાનો માર્ગ એ રીતનો છે કે એમાં શત્રુંજય તીર્થનાં સમગ્ર દેરાસરોને આવરી લેવાય તે રીતે પ્રદક્ષિણા કરાય છે. જૈનોમાં એવી રૂઢ માન્યતા છે કે ખુલ્લા પગે છ ગાઉની પ્રદક્ષિણા પૂર્ણ કરીને સિદ્ધવડ સુધી પહોંચનારા યાત્રિકો બહુ ઓછા ભવોમાં સિદ્ધ અવસ્થા પ્રાપ્ત કરે છે. શ્રદ્ધાળુઓના અનુભવો તો એવા પણ છે કે સિદ્ધવડ નીચે બેસીને શત્રુંજય તીર્થની ઉપાસના કરવાથી વ્યક્તિઓની મનોકામનાઓ પણ પૂર્ણ થાય છે.


સિદ્ધવડ જે ગામની સીમમાં આવેલું છે તે આદિપુર ગામનું નામ ભગવાન આદિનાથ ઉપરથી પડેલું છે. આદિનાથ ભગવાને જેટલી વાર શત્રુંજયની સ્પર્શના કરી એટલી વાર તેઓ આદિપુરવાળા રસ્તેથી પધાર્યા હતા. પાલિતાણા ગામની સ્થાપના પછી એ રસ્તાનું ચલણ બંધ પડી ગયું અને ‘જય તલાટી’વાળા રસ્તાનો મહિમા વધી ગયો. સલામતી, અનુકૂળતા અને સરળતાની દૃષ્ટિએ પણ આમ થવું સ્વાભાવિક છે.


છ ગાઉની યાત્રા દરમ્યાન આવતાં મહત્ત્વનાં સ્થળોમાં ચિલ્લણ તળાવડી (ચંદન તળાવડી નહીં), ભાડવો ડુંગર, અજિતનાથ-શાંતિનાથનાં પગલાં વગેરે મુખ્ય છે. આ દરેક સ્થળે દેરીઓમાં ચૈત્યવંદન, કાઉસ્સગ્ગ અને પંચાંગ-પ્રણિપાત કરવાનાં હોય છે.


એક રસપ્રદ બાબત એવી છે કે ચિલ્લણ તળાવડીના કિનારે શ્રદ્ધાળુ લોકો સૂઈ જવાની મુદ્રામાં કાઉસ્સગ્ગ કરે છે. આ સ્થળે લાખો મહાત્માઓ અણસણ (અનશન, ખાનપાનનો સદંતર ત્યાગ) કરીને સૂતેલી મુદ્રામાં મોક્ષ પામ્યા હોવાથી તેમની સ્મૃતિમાં આમ કરાય છે.


ભાડવા ડુંગર ઉપરની દેરીમાં શ્રદ્ધાથી ચૈત્યવંદન કરનારનાં એક લાખ ભવોનાં પાપો નાશ પામતાં હોવાનું પણ જૈન શ્રદ્ધાળુઓમાં મનાય છે. અજિતનાથ અને શાન્તિનાથનાં પગલાંવાળી દેરીઓની સન્મુખ જૈનોનું પ્રખ્યાત અજિતશાંતિ સ્તોત્ર રચાયું હોવાની અનુશ્રુતિ જૈનોમાં સેંકડો વરસોની પરંપરામાં સંભળાતી આવી છે. આ સ્તોત્રની રચના નંદીષેણ મુનિ નામના જૈનધર્મના ખ્યાતનામ મુનિએ કરી હતી. કથા એવી છે કે નંદીષેણ મુનિ શત્રુંજય તીર્થની સ્પર્શના કરતા કરતા પ્રદક્ષિણા કરી રહ્યા હતા એ દરમ્યાન આ દેરીઓની સમીપે આવ્યા અને ત્યાં તેમને પ્રભુની કાવ્યમય સ્તવના કરવાની ઇચ્છા થઈ. નંદીષેણ મુનિ પોતે બહુ સમર્થ કવિ હતા. એ વખતે અજિતનાથ અને શાંતિનાથની દેરીઓ આજે છે તેમ પાસે પાસે નહીં, પરંતુ સામસામે હતી. આથી નંદીષેણ મુનિને મૂંઝવણ થઈ કે સ્તવના કરવા બેસવું કઈ રીતે. એક દેરી સામે બેસે તો બીજી દેરી તરફ પીઠ આવે. જૈનો ભગવાન તરફ પીઠ કરતા નથી. આથી તેમણે બન્ને દેરીઓથી થોડા દૂર રહીને એક જ સ્તોત્ર દ્વારા બન્ને દેરીઓમાં રહેલા ભગવાનની સંયુક્ત સ્તવના કરી. કહેવાય છે કે નંદીષેણ મુનિની ભક્તિભરી સ્તવનાના પ્રતાપે સામસામે રહેલી દેરીઓ દૈવી પ્રભાવથી એક જ હરોળમાં આવી ગઈ. આ સ્તોત્ર અજિતશાંતિના નામે જૈનોમાં વ્યાપક પ્રસિદ્ધિ ધરાવે છે અને તે અત્યંત ચમત્કારી મનાય છે. જૈનોનાં નવ વિશિષ્ટ સ્મરણોમાં તેને સ્થાન આપવામાં આવ્યું છે.


છ ગાઉની યાત્રા જ્યાં સમાપ્ત થાય છે તે સિદ્ધવડની છત્રછાયામાં ભારતભરનાં દાનવીર જૈનો દ્વારા સેંકડોની સંખ્યામાં માંડવા નાખવામાં આવે છે, જેને ‘પાલ’ તરીકે ઓળખવાનો રિવાજ છે. આ પાલમાં તમામ યાત્રિકોની અને ભારતભરમાંથી યાત્રાર્થે પધારેલા સાધુ-સાધ્વીજીઓની અત્યંત બહુમાન પૂર્વક ભક્તિ કરવામાં આવે છે.


જૂના યુગમાં ફાગણ સુદ તેરસને ‘ઢેબરાં તેરસ’ કહેતા હતા, કેમકે છ ગાઉના યાત્રિકોને દહીં અને ઢેબરાં વપરાવીને તેમની ભક્તિ કરાતી હતી. આધુનિક સમયમાં તો યાત્રિકો માટે સેંકડો પ્રકારનાં ભોજન તૈયાર કરાય છે. ઘણી વખત તો ફાગણ સુદ ૧૩ની યાત્રાના અવસરે સમગ્ર યાત્રિકોનાં ચરણ પખાળીને તેમનું સંઘપૂજન પણ કરવામાં આવે છે.


ખૂબીની વાત એ છે કે પાલિતાણાની આસપાસનાં ગામોમાંથી હજારો જૈનેતરો પણ છ ગાઉની યાત્રામાં જોડાય છે અને તેમની પણ ભક્તિ જૈનોની જેમ જ ભેદભાવ વગર કરવામાં આવે છે.


જૂના યુગમાં તો શત્રુંજય તીર્થની બાર ગાઉની અતિવિકટ ગણાતી પ્રદક્ષિણા કરવાનો પણ રિવાજ હતો, પરંતુ શત્રુંજયી નદી ઉપર ડેમ બંધાતાં બાર ગાઉનો સમગ્ર યાત્રાપથ ડૂબમાં જવાથી હવે તે યાત્રા બંધ પડી છે. પરંતુ છ ગાઉની યાત્રાનો મહિમા તો દર વરસે વધતો જ જાય છે. અગાઉ ત્રીસેક હજાર જૈનો છ ગાઉની યાત્રા કરતા હતા, અત્યારે આ આંકડો દોઢ લાખની સંખ્યાને વટાવી ગયો છે.

I hope you shall be reaching in DADA's PALACE ATOP SATRUNJAY BY THIS VIDEO & YOUR BHAAV's

An Idol which smiles at its followers ~ Simandhar Swami Jinalay, Patanvav

Today just would like to enlighten you all with a great new SRI SIMANDHAR SWAMI JINALAY of Patanvav (Near Dhoraji, Gujarat). YOU WOULD BE ABLE TO SEE A TEETH OF LORD VISIBLE IN THIS SNAP so just follow on this post to know its story.

I heard about this Jinalay from my ben Maharaj saheb & a Veer Sainik who were all praise for the temple & which inspired me to visit it. Finally I visited this temple in October 2011 & was astonished to note the following:

1. 1st Temple where i saw a board outside that it accepts no donation & there were not even a single Bhandar in that entire temple premises. Even they dont take Naivaidh/fruits etc.

2. Just see the Pratimaji's snap. Its so laughing that it enters heart in a moment & just think that if snap is this than what would be original idol like. Its just AWESOMELY AMAZING.

3. Here rules are strictly followed, Male's & Female's do puja separately. When Male's are inside, female's are not allowed in & vice versa. Female's are not allowed to enter without keeping duppatta or pallu on their head.

4. NO PHOTOGRAPHY is allowed, they themselves give this snap for free with request to make 9 copies & forward others.

& if I go on narrating my experience than it would take lot many pages but for all of you here's the story of the upcoming of this temple:

There used to live a Kanti bapu in village of Patanvav & who is being said to become a Dev after his death. After becoming a Dev, he went to MAHAVIDEH KSHETRA & saw Simandhar swami & IT IS BEING SAID THAT THIS IDOL IS REPLICA OF how Simandhar Swami looks as its made by a dev. I am not able enough to vouch all this but can surely ADD that I have never seen such an Idol with so much shine, smile, grace etc on parmatma's face. This temple has came up very soon due to daivi sahay & doesnt take a penny from anyone as it is said that all temple expenses are provided by Kanti Bapu who has became a Dev.

Its also said that once while Pujan, Idol had laughed & ENTIRE 32 TEETHS of Parmatma were visible. One Person tried taking snap of it from his cell & immediately idol stopped laughing but while snap was taken, one teeth remains still visible (ITS SAME SNAP TAKEN FROM THAT CELL).

There is nearby a Dharamshala & upcoming Tirth, DHANKGIRI, 2-3KM's near to This Jinalay where boarding lodging can be done. Even Dhankgiri Tirth is a must visit place with Snatra Mandir on OSAM Hill & Siddh Chakra Mandir on foothills.

IN CASE YOU WANT TO VISIT & WANT TO HAVE MORE DETAILS, FEEL FREE TO CONTACT ME.

-Samir Doshi

Champa Shravika

People of the country were extremely terrified by the oppression of the emperors of Delhi during the last three hundred years. But as the emperor Akbar occupied the throne of Delhi, there was a great sigh of relief and there was a new ray of hope among the people. Akbar was keen to know about various religions. Knowing their fundamental principles, he respected and honored all the religions. He tried to mitigate animosity between the Hindus and the Muslims. He made sincere efforts to temper religious fanaticism.

Once Akbar, the emperor, was standing in a balcony of his grand royal palace and had his eyes set on the highway when he saw a procession in which a shravika (a Jain laywoman) in a chariot was bowing to people all around and intermittently was making offerings to the people. She was preceded by a band and all the people in the procession sang auspicious songs.

Akbar was greatly surprised at the sight and asked the royal servants about the procession. Having inquired about it, the royal servants informed him that the shravika being a follower of the Jain religion, had undertaken fasts for six months and the Jain Sangh of Agra had organised that procession in honour of the prolonged penance of Champa, the name by which she was known.

Akbar was astonished at the fact that one could survive without food for as many as six months; since he knew too well as to how extremely difficult it was to observe 'roja' (a fast) for a month despite the permission for a meal at every night.

The royal servants added to Akbar's astonishment as they said that the shravika named Champa had never taken a meal either during the day or at night for six long months.

Akbar thought it to be impossible, hence he decided to test its veracity. Champa shravika was invited to the court with utmost respect. Akbar told her that it was impossible that anybody could undertake such fasts. Champa shravika replied that the strength of religion would make everything possible. Akbar added that he would believe Champa shravika if she would undergo fast in the palace under the watch of his guards.

Champa shravika agreed to the proposal. She stayed at the palace with full respect and honour and guards were posted outside the palace. On expiry of the time limit, Akbar wanted to know about her fasts and he was told that she had not taken any food either during the day or at night. Akbar's surprise was genuine. He had banned killing of any living creature for the days for which Champa shravika had gone on fast. Akbar praised and complimented her. Champa shravika said politely that it was possible because of the impact of the religion, the gods and the guru.

Akbar, the emperor, became interested and wanted to have detailed knowledge about the Jain religion. In all humbleness he requested Acharyashri Hirvijaysuriji to come to the palace for the purpose. After Bhagwan Mahavir, it was Champa shravika who had performed such a rare penance by undergoing six months' fast. These fasts created great reverence in Akbar's mind for the Jain religion, the Jain Acharyas and the Jain shravaks andshravikas. As a result he abolished the poll-tax levied on the Jain pilgrims. He acquainted himself with the significance of non-violence from Acharyashri Hirvijaysuriji - all this was the result of the most extraordinary penance of Champa shravika.

સમતાથી દર્દ સહુ ,પ્રભુ એવું બળ દેજો..

સમતાથી દર્દ સહુ ,પ્રભુ એવું બળ દેજો,

મારી વિનંતી માનીને,મને એટલું બળ દેજો.

કોઈ ભવમાં બાંધેલા,મારા કર્મો જાગ્યા છે,

કાયાના દર્દ રૂપે,મને પીડવા લાગ્યા છે..(૨)

આ જ્ઞાન રહે તાજું, એવું સિંચન જળ દેજો....મારી....

દર્દોની આ પીડા સહેવાતી મટશે નહિ,

હું કલ્પાંત કરૂ તો પણ આ દુ:ખ તો ઘટશે નહિ...(૨)

દુર્ધ્યાન નથી કરવું ,એવું નિશ્ચય બળ દેજો....મારી...

આ કાયા અટકી છે,નથી થાતા તુજ દર્શન,

ના જઈ શકું સુણવાને ,ગુરુ ની વાણી પાવન...(૨)

જિનમંદિર જાવાનું ફરી ને અંજળ દેજો...મારી ...

નથી થાતી ધર્મ ક્રિયા,એનો રંજ  ઘણો મનમાં,

દિલડું તો દોડે, પણ શક્તિ નથી તનમાં...(૨)

મારી હોંશ પુરી થાયે,એવા શુભ અવસર દેજો...મારી...

છોને આ દર્દો વધે,હું મોત નહિ માંગુ,

વળી છેલ્લા શ્વાસ સુધી,હું ધર્મ નહિ ત્યાગું...(૨) 

રહે ભાવ સમાધિ નો ,એવી અંતિમ પળ દેજો...મારી...

રૂડા રાજ મહેલ ને ત્યાગી,પેલા ચાલ્યા રે જાય વૈરાગી..

Amazing Stavan... Just love this video & lyrics.. It just touches the Soul :)

રૂડા રાજ મહેલ ને ત્યાગી,પેલા ચાલ્યા રે જાય વૈરાગી,

એનો આતમ ઉઠ્યો જાગી,પેલા ચાલ્યા રે જાય વૈરાગી...

નથી કોઈ એની સંગાથે,

નીચે ધરતી ને આભ છે માથે,

એતો નીકળ્યો ખાલી હાથે,પેલા ચાલ્યા રે જાય વૈરાગી,

એણે મૂકી આ જાગત ની માયા,

એની યુવાન છે હજુ કાયા,

એણે મુક્તિમાં દીઠો ચાર,પેલા ચાલ્યા રે જાય વૈરાગી,

એને સંયમની તલપ જે લાગી,

એનો આતમ બન્યો મોક્ષ ગામી,

ભવો ભવની ભ્રમણા ભાંગી,પેલા ચાલ્યા રે જાય વૈરાગી,

હવે રસ્તો બદલ ઓ દિલ, કે એનું ઘર નહીં મળશે

હવે રસ્તો બદલ ઓ દિલ, કે એનું ઘર નહીં મળશે;
અને મળશે તો પહેલાના સમો આદર નહીં મળશે.

નહિ મળશે કોઈ પ્રેમાળ મારા જેટલો તમને,
મને કોઈ તમારા જેટલાં સુંદર નહીં મળશે.

ચૂંટી લીધા છે એણે એટલે તો ખાસ ભક્તોને;
એ સૌનો છે ભલે, પણ સૌને કઈ ઈશ્વર નહીં મળશે.

હજારો એમ તો ઠોકર રૂપે મળવાના રસ્તામાં,
જો ઘર ચણવું હશે તો એક પણ પથ્થર નહીં મળે.

જીવનની અગવડો મૃત્યુ પછી પણ એ જ છે,
સદા માટે સુવાનું છે છતાં બિસ્તર નહીં મળશે.

અલગ રીતે હવે ઓ જીવ દુનિયાથી જુદા પડીએ

અલગ રીતે હવે ઓ જીવ દુનિયાથી જુદા પડીએ,
હ્રદયમાં કોઇને રાખી અમારાથી જુદા પડીએ.

આ ઝાકળ થઇને ફૂલે મ્હાલવું શું બે ઘડી માટે?
બને તો ચાલને આવા અભરખાથી જુદા પડીએ.

મને ટોક્યો નહીં,વાર્યો નહીં ને જાતમાં રાખ્યો,
ખુશામતખોર આ દર્પણની ઘટનાથી જુદા પડીએ.

કોઇ રોકાઇ જા બોલે,કોઇ ખેંચાઇ જા બોલે,
હવે આ મન હ્રદયનાં બેઉ રસ્તાથી જુદા પડીએ.

આ ભરતી ઓટ જોયા પણ હવે કરનાર જોવો છે,
અમારો જીવ જળમાં છે શું દરિયાથી જુદા પડીએ?